Ҷумҳурии Тоҷикистон таҳти сарварӣ ва роҳнамоии бевоситаи Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон, тавъам ба пешбурду татбиқи амалии ҳадафҳои Рўзномаҳои ҷаҳонии обу иқлим ва пешниҳоди иқдомҳои глобалии марбут ба захираҳои об, тағйирёбии иқлим, ҳифзи пиряхҳо, дар баргузории ҳамоишу чорабиниҳои сатҳи баланди байналмилалию минтақавӣ таҷрибаи бузург дорад. Зеро Тоҷикистон ҳамчун кишвари ташаббускори ғояҳои ҷаҳонии обу иқлим давоми солҳои соҳибистиқлолӣ ба беш аз 10 конвенсияи байналмилалии экологӣ ҳамроҳ гардида, дар заминаи ҳамкориҳои дуҷониба тамоми уҳдадориҳоро ба сомон расонидааст. Ҳамзамон, Ҷумҳурии Тоҷикистон дар доираи ду ниҳоди бузурги ҷаҳонии марбут ба тағйирёбии иқлим ва захираҳои об – Конвенсияи қолабии СММ оид ба тағйирёбии иқлим ва Шурои ҷаҳонии об, ки мувофиқан аз соли 1995 ҳар соле конференсияҳои тарафҳои конвенсия ва аз соли 1997 ҳар се сол форумҳои ҷаҳонии обро баргузор менамоянд, фаъолияти хеле назаррас дорад.

 «Саҳми ҷавонон дар ҳифзи Модар – Ватан шоистаи таҳсин буда, онҳо дар тамоми ҷузъу томҳои Қувваҳои Мусаллаҳ ва дигар сохторҳои ҳарбӣ содиқона хизмат мекунанд».  Эмомалӣ Раҳмон

Ҳар сол Рӯзи артиши миллӣ дар Тоҷикистон бо шукуҳи махсус ҷашн гирифта мешавад. Зеро маҳз артиш такягоҳу муҳофизи давлату миллати мост. Пешвои миллат ба артиши миллӣ таваҷҷуҳи хос дошта, ба таври доимӣ ба сарбозону афсарони шуҷоъи Ватан, ки асосан ҷавононанд ғамхории падарона зоҳир менамоянд. Воқеан, Артиши миллӣ имрӯз мактаби бузурги мардонагию ҷасорат, далерию шуҷоат аст, ки ҳазорон навҷавонро тарбия менамояд ва ба роҳи дурусту пурифтихори ҳимояи Ватан ҳидоят мекунад.

   Ҷашни Сада ҳамчун яке аз қадимтарин ва мураккабтарин падидаҳои фарҳангии марбут ба тамаддуни мардуми форс на танҳо як оини тақвимӣ ё маросими мавсимӣ, балки сохтори бисёрқабатаи семиотикӣ ва идеологӣ мебошад, ки дар худ маҷмӯи унсурҳои асотирӣ, космологӣ, фалсафӣ, иҷтимоӣ, динӣ ва ахлоқиро мутамарказ месозад. Таҳқиқи илмии ин оин имкон медиҳад, ки равандҳои бунёдии ташаккули ҷаҳонбинии ориёӣ, низоми рамзҳои муқаддас, механизми танзими муносибати инсон бо табиат ва замон, ҳамчунин усулҳои интиқоли арзишҳои фарҳангӣ аз насл ба насл дар ҷомеаҳои бостонӣ ва баъдӣ бозсозӣ карда шаванд. Ҷашни Сада аз ҷумлаи он падидаҳои фарҳангиест, ки бо вуҷуди тағйироти шадиди таърихӣ, ивазшавии низомҳои динӣ ва сиёсӣ, ҳамчунон қобилияти мутобиқшавӣ ва бозтаъбиркунии маъноиро ҳифз намуда, дар зеҳни фарҳангии мардуми ориёитабор ҷойгоҳи устувор касб кардааст.

  Дар харитаи сиёсии ҷаҳони муосир марзи байни Тоҷикистон ва Афғонистон  танҳо як хатти одии ҷуғрофӣ нест. Ин марз, ки беш аз 1344 километр тӯл дорад, имрӯз ба сифати “меҳвари амниятӣ”- и Осиёи Марказӣ ва кафили суботи минтақаи Авруосиё шинохта мешавад. Таҳаввулоти ахир ва ҳодисаҳои фоҷиабор дар минтақаҳои наздимарзӣ нишон доданд, ки ин минтақа дубора ба маркази таваҷҷуҳи абарқудратҳо ва созмонҳои байналмилалӣ табдил ёфтааст.