Тоҷикистон дар соли 2020 ду маъракаи тақдирсози сиёсӣ-интихобот ба Маҷлиси Олӣ ва интихоби Президенти кишварро бомуваффақ ва дар сатҳи баланд гузаронид. Ширкати кулли шаҳрвандони кишвар дар ин маъракаҳои сиёсӣ таҷассуми сатҳи олии маданияти сиёсии насли имрӯзаи ҳамватанони мо мебошад. Яке аз хусусиятҳои муҳими интихоби Президенти кишвар дар соли 2020 аз он иборат буд, ки шаҳрвандон дар раванди он,чи дар давраи пешазинтихоботӣ ва чи дар рузи интихобот хеле фаъолона иштирок намуданд. Хусусан иштироки фаъолонаи насли наврас, ки дастпарвари даврони Истиқлол мебошанд, дар равандҳои пешазинтихоботӣ ва овоздиҳӣ инъикоси меҳру муҳаббат ва садоқати онҳо нисбат ба Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон мебошад. Пирӯзии муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар интихоботи Президенти кишвар як падидаи табиӣ буда, эътирофи хизматҳои шабонарузии Пешвои миллат дар роҳи таъмини рӯзгори хуш барои ҳаммиллатон мебошад. Бо итминони комил метавон навишт, ки ғалабаи муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар интихоботи навбатии президентӣ самара ва нишонаи барҷасти иттиҳоду сарҷамъии миллат дар атрофи Пешвои миллат мебошад.
В 2020 году на пространстве СНГ произошло несколько политических событий, которые могут скорректировать ориентиры как внутриполитического так внешнеполитического развития постсоветских стран и в целом изменить геополитическую ситуацию в нашем регионе. Выборы в Парламент Таджикистана, выборы Президента Республики Беларусь, выборы в Парламент Кыргызстана и наконец, предстоящие выборы Президента Таджикистан являются важными политическими событиями уходящего года на постсоветском пространстве.
Эти события, как показал исторический опыт, также могут повлиять на международную обстановку в нашем регионе. Если выборы в Парламент Таджикистана в начале весны 2020 гола прошли на высоком уровне, что являются отражением высокой политической культуры таджикистанцев, то выборы Президента Республики Беларусь и выборы в Парламент Кыргызстана обострили внутриполитическую ситуацию в этих странах.
Илм яке аз он соҳаҳое аст, ки масъалаи баробарии занон бо мардон то асрҳои наздик боиси баҳс буд. Ҳатто то ҳол низ теъдоди занону духтарон дар донишгоҳҳо кам аст ва қисме аз ҷомеа мутмаин аст, ки онҳо нисбат ба мардон камтар қобилияти пешбурди фаъолияти илмиро доранд. Аммо бо вуҷуди ин, бисёр занҳо ҳаёти худро ба илм бахшидаанд ва ихтирооту кашфиёти онҳо аксар вақт инқилобӣ ва баъзан хеле пешқадам аз замони худ буданд.