(Дар ҳошияи суханронии Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар Саммити минтақавии экологӣ) Ба пешвози Рӯзи Замин (22 апрел), ки аз соли 1971 инҷониб дар саросари кураи арз таҷлил мегардад, аз 22 то 24 апрели соли 2026 дар шаҳри Остонаи Ҷумҳурии Қазоқистон Саммити минтақавии экологӣ (RES 2026) таҳти унвони «Диди муштарак барои ояндаи устувор» баргузор гардида, таҳлилу баррасии мавзуъҳое, чун коҳишёбии захираҳои об, тағйирёбии иқлим, мубориза бо биёбоншавӣ ва иқтисоди сабз дар меҳвари ҳамоиши мазкур қарор доштанд. Зеро дар шароити имрӯза, ки буҳронҳои глобалии экологӣ тамоми сатҳи сайёраро фаро гирифтаанд, истифодаи оқилонаи захираҳои оби кӯлу дарёҳои фаромарзӣ, обшавии босуръати пиряхҳо,…

Вазъи мураккаб дар манотиқи гуногуни дунё, шиддат гирифтани рақобатҳои геосиёсӣ ва геоиқтисодӣ ба хотири аз нав тақсим кардани ҷаҳон, мавҷи нави “ҷанги сард”, мусаллаҳшавии бошитоб, заиф гардидани меъёрҳои ҳуқуқи байналмилалӣ ва дигар равандҳои пуртаззод дар арсаи байналмилалӣ ҳамоно мояи нигаронӣ боқӣ мемонад. Да чунин шароит моро зарур аст, ки дар баробари иштироки фаъол дар равандҳои глобалӣ, дар ҳамбастагӣ бо ҷомеаи ҷаҳонӣ бо саъю талошҳоямон барои расидан ба ҳадафҳои созанда – пойдории сулҳу субот ва таъмини амнияти фарогир кӯшиш намоем.

Тарбия раванди ҳадафманди иҷтимоиест, ки тавассути он шахсият сохта шуда, барои хидмат ба ҷомеа омода мегардад. Аз ин ҷост, ки тарбия ба унвони падидаи маърифатӣ на танҳо аз як инсон шахсият месозад, балки ӯро масъулият бахшида, дар хидмати ҷомеа қарор медиҳад. Аз сӯйи дигар, аз тариқи барномарезиҳои тарбиятӣ хотираи таърихӣ ва ба истилоҳ, ҳофизаи ҷамъӣ ҳифз мегардад ва аз насле ба насли дигар интиқол меёбад. Ба ин маънӣ, поягузори мактаби физиологии рус Иван Петрович Павлов (1849-1936), тарбиятро механизми таъмини ҳифзи хотираи таърихии мардум (ҷомеа, омма) талаққӣ кардааст.

 (сафарнигошт) Дӯстиву ҳамгироӣ миёни миллатҳо аз қадим яке аз унсурҳои асосии ақвоми ориёӣ буд. Пайкорҳои шоистаи Куруши Бузург ва дигар сарварони давлати миллии Ҳахоманишӣ, аз ҷумла озодии куллӣ додан ба намояндагони миллатҳои гуногун барои ҳифзу нигаҳдориву густариши фарҳангҳои худ, намунаи хубест барои тасдиқи он. Дар замони муосир давлати миллии тоҷикон -- Тоҷикистони соҳибистиқлол, низ бар пояи ин фарҳанги воло дар сатҳи минтақаву ҷаҳон ҳамеша дӯстиву ҳамгироӣ меҷӯяд. Ба қавли устод Мирзо Турсунзода:

 Дар замони муосир, ки ҷаҳон бо мушкилоти гуногуни геополитикӣ ва иҷтимоӣ рӯбарӯ аст, падидаҳои терроризм ва экстремизм ҳамчун таҳдидҳои ҷиддӣ ба амнияти байналмилалӣ ва рушди ҷомеаҳо зуҳур кардаанд. Ин падидаҳо на танҳо ҳамчун шаклҳои зӯроварӣ, балки ҳамчун воситаи сиёсӣ барои расидан ба ҳадафҳои муайян истифода мешаванд. Терроризм ҳамчун мафҳум аз забони лотинӣ (terror – дахшат, ҳарос) гирифта шудааст ва ба маънои муосири худ дар охири асри XVIII, ҳангоми Инқилоби Бузурги Фаронса пайдо шудааст. Дар он замон, терроризм ҳамчун сиёсати давлатӣ барои тарсонидани мухолифон истифода мешуд. Аммо дар замони муосир, терроризм навъе аз силоҳҳои абарқудратҳо гаштааст, ки тавассути он нуфузи геополитикии…